ป๊อปคอร์นและภาพยนตร์

ปลายปี ค.ศ.1920 โรงภาพยนตร์ในสหรัฐอเมริกายังฉายหนังเงียบ เจ้าของโรงภาพยนตร์หลายแห่งไม่อนุญาตให้ขายป๊อปคอร์นในโรงภาพยนตร์เนื่องจากเห็นว่าไม่เหมาะสม

ผู้ขายป๊อปคอร์นหลายเจ้าจึงได้เช่าพื้นที่ถัดไปจากโรงภาพยนตร์เพื่อตั้งเครื่องทำป๊อปคอร์นและขายป๊อปคอร์นให้แก่ลูกค้าที่กำลังจะไปชมภาพยนตร์ ในที่สุดเจ้าของโรงภาพยนตร์ต่างพากันติดตั้งเครื่องทำป๊อปคอร์นไว้ในโรงภาพยนตร์ ธุรกิจของบรรดาเจ้าของโรงภาพยนตร์ที่ปฎิเสธไม่ยอมขายป๊อปคอร์นต่างพากันประสบปัญหาขาดทุนและเลิกกิจการไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ มีแต่ครอบครัวที่ร่ำรวยเท่านั้นที่จะสามารถซื้อป๊อปคอร์นราคาถุงละ 5-10 เซนต์ ได้ อย่างไรก็ตามป็อปคอร์นไม่เหมือนของว่างอื่นๆ ยอดขายป๊อปคอร์นสูงขึ้นแม้แต่ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ เนื่องจากการริเริ่มขายป๊อปคอร์นในโรงภาพยนตร์นั่นเอง โดยเจ้าของโรงภาพยนตร์รายหนึ่งถึงกับลดราคาตั๋วชมภาพยนตร์และเพิ่มเครื่องทำป๊อปคอร์นหน้าโรงภาพยนตร์เนื่องจากเขาเล็งเห็นถึงกำไรมหาศาลจากการขายป๊อปคอร์น